Tweestrijd met mezelf
Het is bewolkt en alles ziet er donker uit. Er is een ding dat mij gaande houdt en dat is dat ene zonnestraaltje dat schijnt tussen alle grijze wolken.
Twee weken geleden was ik dat zonnestraaltje kwijt, ik kon hem niet meer vinden. De donkere wolken omringden mij en ik was ervan overtuigd dat de zon niet meer ging stralen. Ik probeerde me zelf van het leven te beroven. Keywoord probeerde.
Nu zijn we twee weken verder en ben ik nog steeds op deze donkere wereldbol. Ik heb mijn zonnestraal nog niet gevonden, maar ik krijg nu hulp van de crisisdienst en ik woon weer tijdelijk bij mijn moeder. Het is fijn dat ik nu eindelijk weer hulp krijg en terug te zijn bij mijn moeder, maar tegelijkertijd wil ik ook alleen zijn. Alleen zijn zodat ik kan toegeven aan al mijn donkere en sombere gevoelens. Het voelt allemaal zo dubbel en ik ben continue in een tweestrijd met mezelf. Het grootste deel in mij wil nog steeds dood, of nou ja dood, het grootste deel in mij wil rust. Ik wil niet steeds weer opnieuw het gevecht met mezelf te moeten aangaan en ik wil gewoon dat dat stopt. Voor mij betekent dat dat dood de oplossing is, terwijl er natuurlijk nog vele meer mogelijkheden zijn alleen vind ik dat zelf nu heel moeilijk om in te zien.
Er is ook nog een klein deel in mij dat wel wil. Dit kleine deel zorgt ervoor dat ik niet opgeef en blijft zoeken naar dat kleine zonnestraaltje. Al vind ik dat verdomt lastig, niet voor niks dat ik zeg ‘klein’. Hoe makkelijk is het en hoe veilig is het om gewoon terug in bed te gaan liggen, te kruipen onder die warme dekens en niet meer te vechten tegen die sombere gevoelens?
Ik merk om me heen dat niet iedereen het begrijpt hoe je zo in een tweestrijd met jezelf kan zitten. Vragen worden gesteld als waarom vecht je er niet harder tegen? Waarom zou je die sombere gevoelens er laten zijn? Of waarom zou je die sombere gevoelens opzoeken? Dat is iets wat ik namelijk nog regelmatig doe, misschien ken je het wel, namelijk mezelf terugtrekken en zielige muziek opzetten. Niet heel handig natuurlijk, want als ik hier erg in doorsla dan verlies ik de controle en dan komen de zelfmoordgedachtes naar boven. Daarom is het handig als iemand om mij heen ziet dat ik mezelf terugtrek zodat we kunnen voorkomen dat ik de controle kwijtraak over mezelf, daarom heb ik gister een signaleringsplan opgezet met mensen van de crisisdienst. Over het signaleringsplan zal ik later nog dieper op in gaan, want het zou iets kunnen zijn wat jou of andere om je heen helpt, maar nu eerst de vragen van hierboven beantwoorden. Hoe leg ik het duidelijk uit dat het soms gewoon fijn is om toe te geven aan je sombere gevoelens?
Misschien kun je het zien als diëten. Je wilt graag afvallen, maar je wilt ook lekkers eten, althans dat heb ik dan. Graag kilootje eraf, maar ik wil ook zo graag een reep chocolade opeten en dan ga je na wat je belangrijker vindt. Soms geef je toe, of in mijn geval eigenlijk bijna altijd, en grijp je naar die chocolade en soms weet je jezelf in te houden en ga je maar komkommer eten of kauwgom kauwen. Sombere gevoelens zijn voor mij net als chocolade, je weet hoe ze smaken, of in dit geval hoe ze voelen en hoe ze eruitzien, het is vertrouwd. En wat als je tegen die sombere gevoelens gaat vechten? Wat komt er dan in plaats? Gaat er dan een soort leegte in me komen? Of worden ze dan juist erger? En het is ook makkelijk natuurlijk, het is makkelijk om eraan toe te geven en niet meer ertegen te vechten.
Gelukkig is er dan weer dan kleine deel van mij dat graag nog wil zoeken naar die zonnestraal en ik ga me daar even aan vasthouden. Ook ik kom er wel.