Toen ik in januari 2024 in het studentenhuis in Den Bosch kwam wonen, woonde Iki er al. Gedurende dat jaar zijn we steeds beter bevriend geraakt. We zagen elkaar vaak, bijvoorbeeld wanneer ik naar beneden ging om te ontbijten. Dan kwam Iki altijd blij uit haar kamer om goeiemorgen te zeggen, en te vragen wat ik ging doen die dag. Maar onze avonden samen blijven mij het meeste bij, en dit was voor mij het mooiste onderdeel van onze vriendschap. Heel veel avonden in die gezellige kamer van haar, op de bank, vaak met thee en in het weekend wijn (of soms ook doordeweeks). We hebben zo ontzettend veel gelachen samen, en we konden echt over alles praten met elkaar. Wanneer ik Iki de volgende ochtend zag, zei ze: “Meike ik vond het echt zo gezellig met jou gister, dit moeten we snel nog een keer doen!”
Ook hadden Iki en ik een connectie met elkaar over de minder leuke dingen. We begrepen elkaar precies en hadden dezelfde dingen meegemaakt. Hierdoor was onze band nog sterker en hadden we steun aan elkaar.

Iki wist precies hoe ze met woorden liefde kon laten voelen. Ze kon mensen zo bijzonder en gewaardeerd laten voelen. Dat bewonderde ik enorm aan haar. Met Iki was het altijd lachen en liefde, maar soms ook momenten van pijn. Toch waren het juist die moeilijke momenten die onze band alleen maar hechter maakten.

Met Iki was er altijd zoveel liefde, gelach, verbondenheid, steun, warmte en momenten van wijsheid. Ze was ongelofelijk dapper en zo liefdevol. Ook al waren we geen familie, voelde ze voor mij als een zus. Iki was zo’n bijzonder persoon die je maar één keer in je leven tegenkomt.
Ik zal Iki nooit vergeten. Ze zal altijd bij me zijn, en een stukje van haar leeft voor altijd in mij voort.

– Liefs Meike