De laatste keer dat we samen waren, voelt nu nog kostbaarder dan het toen al was. We vierden onze vriendschap en onze verjaardag en natuurlijk werd het sushi, want daar had jij zóveel zin in. Het werd zo’n avond die bleef hangen: warm, vertrouwd, gevuld met lachen, herinneringen en het simpele geluk van samen zijn. Wat ben ik dankbaar dat we die nog hebben mogen delen.

Vijf jaar geleden gaf ik jou kaartjes met foto’s en met herinneringen. Op 20 juni gaf je ze aan mij terug. Je zei dat ik ze later weer aan jou mocht geven. Het zijn zulke kleine dingen… en toch zeggen ze alles. Jij wist altijd precies hoe je betekenis gaf aan het gewone, hoe je liefde en vriendschap tastbaar maakte.

Ik neem de kaartjes mee naar Kroatië. Ze reizen met me mee, net als jij. Want ook al kan ik je niet meer de verhalen vertellen die ik ga meemaken, je bent nog steeds overal waar ik ben en kijkt met me mee. In de herinneringen, in mijn hart, in elk klein gebaar dat me aan jou doet denken.

Liefs