Lieve Iek,

We leerden elkaar kennen op kamp in 2017. Jij was vol energie en spontaniteit, ik nog wat rustiger en aftastend. Maar daar was je ineens, met een grote glimlach en een overtuiging waar niemand omheen kon. “Doe mee,” zei je zingend. En daar gingen we, op Rules van Dua Lipa. Dat moment vergeet ik nooit meer. Vanaf toen was het raak, een vriendschap die meteen goed voelde, alsof we elkaar al jaren kenden.

We werden onafscheidelijk. We hoefden geen grootse dingen te doen om het bijzonder te maken. Dagen bij elkaar doorbrengen met niks anders dan lachen, gekke bekken trekken, wandelen met de hondjes, Lachen Om Home Video’s kijken of praten tot diep in de nacht met serieuze gesprekken en minder serieuze gesprekken, het was altijd genoeg. Zolang we samen waren, was alles goed.

Je bent een prachtig mens. Je liet me zien hoe je voluit leeft, wat echte vriendschap is, hoe je lacht met je hele hart en hoe je elke dag iets lichts kunt vinden, zelfs in het zwaarste. Wat heb ik veel van jou geleerd, van je wijze woorden tot je gouden regel: een maaltijd sluit je af met iets zoets 😉. Die les draag ik met trots mee, net als alle herinneringen aan jou.
Mijn liefde voor jou is grenzeloos. Jij bent de persoon bij wie ik volledig mezelf kan zijn. Bij jou hoefde ik me nooit anders voor te doen. Jij begreep me, voelde me aan, en kon me in één blik laten lachen, of juist troosten als dat nodig was. Er is niemand zoals jij.

Lieve Iek, je leeft voort in alles wat je hebt achtergelaten: in de herinneringen, in de lessen, in het lachen, in het dansen en alles wat me herinnert aan jou. Je zit voor altijd in mijn hart en vergeten zal ik je nooit. Ik weet dat je met me meekijkt, dat je fluistert in de wind, dat je glimlacht als ik weer eens om niks moet lachen of iets doms doe.

Tot ooit, mijn liefste vriendin! <3