Lieve Iki,

Je moest eens weten wat je teweeg hebt gebracht bij zoveel mensen. Had je daar nog maar een glimp van kunnen meekrijgen. Dan had je nog zoveel meer liefde en waardering gevoelt. Om die stemmetjes voor eens en altijd te laten zien dat je er mag zijn. Dat je niet bang hoeft te zijn dat mensen je verlaten of niet meer van je houden. Dat je voelt en begrijpt dat het anders zit. Ik had je zo gegund dat je dat voor eeuwig had kunnen ervaren.

Wat ik altijd zo aan bewonderd heb is hoe onderzoekend je je eigen demonen te lijf ging. Je hebt ontzettend veel geleerd over hoe trauma en alles wat daar bij komt kijken bij jou in elkaar zit. Dat in combinatie met jouw talent voor de psyche van de mens maakt je een bijzonder rijk en wijs mens. Je kon de pijnpunten van mijn strubbelingen binnen no-time bloodleggen. Ik voel een enorme leegte als ik besef dat ik dit niet meer ga ervaren. Dit maakt het ook zo pijnlijk. Die klote stemmetjes in je hoofd hebben een Iki van onschatbare waarde en met zoveel potentie de das om gedaan. Je had andere mensen en de wereld zo enorm veel te bieden.

Ik ben je dankbaar voor de band die ik met je heb mogen hebben. We hebben kunnen uitspreken dat we van elkaar houden. Het geeft rust om te bedenken dat ook naast de duistere gedachten er ook bij jou altijd plek was voor liefde. Met weemoed kijk ik terug op onze avondjes met z’n tweetjes de wereld verder uitvogelen. Wat zou ik er veel voor hebben om nog één keer zo een avondje met je te hebben. Het doet me pijn dat ze er nooit meer gaan komen. Toch voel ik dat er maar één ding op zit: het leven ten volle leven, alles eruit halen wat erin zit — als eerbetoon aan jou. Je zit voor altijd in mijn hart.

Liefs,

Jochem